Μια οφειλόμενη απάντηση στον κ. Καραμούζη
Mε αφορμή τις δηλώσεις του κ. Καραμούζη οφείλουμε να πούμε ως Πανελλήνιος Κτηνιατρικός Σύλλογος κάποια πράγματα. Παρόλο που δε συνηθίζουμε να σχολιάζουμε δηλώσεις τρίτων, η τοποθέτηση του Προέδρου της SMERemediumCap, του επενδυτικού ταμείου πίσω από τον Όμιλο Πλακεντίας, υπήρξε προκλητική και προσβλητική απέναντι στον κτηνιατρικό κλάδο και αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη.
Ο κ. Καραμούζης, λοιπόν, μεταξύ άλλων, καταπιάστηκε με το ζήτημα του ΦΠΑ στις κτηνιατρικές υπηρεσίες, το θέμα της επιμόρφωσης των κτηνιάτρων, τον ρόλο που προτίθεται να παίξει ο Όμιλος Πλακεντία κ.ο.κ.
Απαξιώνοντας προφανώς τις ενέργειες που κάνει ο Π.Κ.Σ. εδώ και πάρα πολύ καιρό με συνεχείς επιστολές και επαφές με τα αρμόδια Υπουργεία και τους αρμόδιους φορείς, έχοντας στη φαρέτρα του πραγματικά επιχειρήματα που αφορούν την παροχή υπηρεσιών και τη μείωση του ΦΠΑ, ο κ. Καραμούζης προτίμησε για να πείσει να προσομοιάσει τις κτηνιατρικές υπηρεσίες με αντικείμενα πολυτελείας. Ταυτόχρονα, φαίνεται πως ούτε τα μεγάλα funds δεν έχουν απεμπολήσει τη γνωστή αντίληψη όπου για όλα φταίει η κατσίκα του γείτονα. Έτσι, λοιπόν, με έναν αυθαίρετο συλλογισμό κατέληξε στο ότι τα κέρδη της κλινικής δεν είναι τόσα όσα θα ήθελε γιατί υπάρχει αυθέμιτος ανταγωνισμός με τα άλλα κτηνιατρεία, υπονοώντας ότι αυτά μπορούν να φοροδιαφεύγουν σε αντίθεση με την κλινική. Ντροπή να ακούγονται τέτοιες φράσεις από τον άνθρωπο που θεωρητικά επιζητά τη συνεργασία με τον κτηνιατρικό κλάδο, που ζητά να παραπέμπουμε περιστατικά στην κλινική που εκπροσωπεί.! Εμ, συνεργάτες, εμ και κλέφτες; Ίσως θα έπρεπε και εμείς να το ξανασκεφτούμε. Δεν του αξίζει καν να επιχειρηματολογήσουμε για το αντίθετο. Απλώς θα του υπενθυμίσουμε ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες έχουμε και τεκμαρτό εισόδημα και φυσικά, επαγγελματική συνείδηση και ηθική. Ο δε αθέμιτος ανταγωνισμός που ισχυρίστηκε ο κ. Καραμούζης ότι ισχύει δεν είναι σε βάρος των κλινικών και του fund στο οποίο ανήκουν, αλλά σε βάρος των μικρών κτηνιατρείων ζώων συντροφιάς. Οι κλινικές που εκπροσωπεί ο κ. Καραμούζης απασχολούν προσωπικό 24/7 με μόνη «υποχρέωση» την καταβολή του βασικού μισθού, τάζοντας εμπειρία και μεταξωτές κορδέλες. Η συντριπτική πλειοψηφία, όμως, των κτηνιάτρων είτε δουλεύουμε μόνοι μας στο κτηνιατρείο μας, ξεπερνώντας πολλές φορές και τα σωματικά μας όρια, είτε απασχολούμε έναν μικρό αριθμό συναδέλφων, τους οποίους δεν αντιμετωπίζουμε ως αναλώσιμους...
Στη συνέχεια της δήλωσής του ο κ. Καραμούζης μας ενημέρωσε ότι ο SMERC επενδύει παράλληλα στο μέλλον του κλάδου μέσω συνεργασιών με ελληνικούς και ξένους φορείς, «προσφέροντας προγράμματα εκπαίδευσης και κλινικής άσκησης για τη νέα γενιά κτηνιάτρων». Και κάπως έτσι μπαίνει το θέμα στην ουσία. Άλλος ένας ιδιωτικός φορέας θέλει να βάλει χέρι στην εκπαίδευση και κατάρτιση κτηνιάτρων, προσπαθώντας να παρακάμψει τα ελληνικά, δημόσια Πανεπιστήμια, αναλαμβάνοντας με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια να ορίσει την αξία των πτυχίων, να μετατρέψει την πρακτική και την εργασιακή εμπειρία ως ένα «προσόν» για όσους μπορούν να το πληρώσουν, αλλά και δίνοντας με τα δικά τους προγράμματα την κατεύθυνση που οι ίδιοι επιθυμούν στην επιστήμη. Σε όλη την Ευρώπη η εκπαίδευση γίνεται από πιστοποιημένους φορείς, δημόσιους ή ιδιωτικούς. Αντίθετα, οι οργανισμοί που απλώς διαφημίζουν τέτοιες «υπηρεσίες» το μόνο που κάνουν είναι να εξασφαλίζουν λεφτά για τους εκπαιδευτές και τίποτα παραπάνω.
Οι δε αναφορές στην ασφαλιστική κάλυψη υπηρεσιών και παροχών για τα ζώα συντροφιάς είναι ξεκάθαρα εκ του πονηρού. Και εξηγούμαστε. Η δημιουργία μιας σειράς ασφαλιστικών προγραμμάτων από τράπεζες, ορίζοντας ταυτόχρονα, μια συγκεκριμένη αγορά κτηνιάτρων στους οποίους οι ιδιοκτήτες ζώων μπορούν να απευθυνθούν, δεν αφορά μια «υγιή υπηρεσία», αλλά ακόμα έναν ρυθμιστικό παράγοντα της αγοράς βάσει του οποίου κάποιοι κτηνίατροι θα μπορούν να δουλέψουν και άλλοι όχι. Εκβιαστικά, λοιπόν, δημιουργούνται και αυτά. Στην πραγματικότητα, αν θα θέλαμε να μιλάμε για ιδιωτική ασφάλιση ζώων, τότε αυτή θα έπρεπε να στηρίζεται στην αποζημίωση των ιδιοκτήτων κατόπιν της τέλεσης της κτηνιατρικής πράξης σε οποιοδήποτε κτηνιατρείο.
Τελευταίο, αλλά όχι έσχατο. Τα μελλοντικά σχέδια της SMERC παρουσιάζονται στις δηλώσεις των στελεχών της ως ένα απλό success story, λειτουργούν, όμως, ως μια πραγματική απειλή. Εξαγορές υπαρχόντων κτηνιατρείων ανά την Ελλάδα περιλαμβάνουν τα σχέδια και μας ξαναέρχεται στο μυαλό η φράση περί αθέμιτου ανταγωνισμού, η οποία φαίνεται πως έχει ως στόχο το κλείσιμο κτηνιατρείων ή και το να πέσουν αυτά έξω, προκειμένου να πουληθούν σε συμφέρουσες για τον όμιλο τιμές.
Είναι γνωστό ότι όλες οι έρευνες και οι αριθμοί ανά την Ευρώπη, σε χώρες όπου την αγορά των κτηνιατρικών υπηρεσιών λυμαίνονται οι όμιλοι και τα funds, κάνουν εμφανή την αύξηση του κόστους παροχής κτηνιατρικών υπηρεσιών και ως εκ τούτου την υποβάθμιση της ουσιαστικής και ολοκληρωμένης κτηνιατρικής περίθαλψης που οι ιδιοκτήτες ζώων μπορούν να προσφέρουν στα ζώα τους. Το μοντέλο των funds έχει επικρατήσει στην Σκανδιναβία, στην Αγγλία και στην Ολλανδία. Αντίθετα, στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ισπανία, παρόλο που υπήρξε προσπάθεια για επιθετική ανάπτυξη στην αγορά, το μοντέλο απέτυχε και κυριάρχησαν οι εγχώριες δομές. Στη δε Αγγλία η επικράτηση των funds είχε ως αποτέλεσμα τόσο μεγάλη αύξηση τιμών, που τελικά ανακόπηκε με νομοθετική ρύθμιση και ορισμό ανώτατων μεν ιδιαίτερα χαμηλών δε τιμών στην παροχή υπηρεσιών.
Στην Ελλάδα φαίνεται ότι παρόλες τις προσπάθειες και τα τεράστια ποσά που δαπανούνται σε διαφήμιση, όχι μόνο η αγορά, αλλά και οι ιδιοκτήτες ζώων συντροφιάς αρνούνται να υποκύψουν σε αυτό το μοντέλο. Η σχέση με τον κτηνίατρο του ζώου τους δεν είναι εμπορική και διεκπεραιωτική σχέση. Βασίζεται στην εμπιστοσύνη, στην προσωπική σχέση και την ανθρώπινη επικοινωνία.
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
