Ανακοίνωση από Νέα Μέρα Κτηνιάτρων. Η τέλεια καταιγίδα πάνω από τον αγροτικό κόσμο: Ευλογιά, Mercosur και Ε.Ε..

Σε μια Ευρώπη που συγκλονίζεται από κρίσεις -κλιματική, ενεργειακή, γεωπολιτική και διατροφική- η συμφωνία μεταξύ Ε.Ε. και Mercosur και η καταστροφική διαχείριση της ευλογιάς από την κυβέρνηση έρχονται να προστεθούν σαν κερασάκι στην τούρτα του αδιεξόδου για τους μικρούς και μεσαίους αγρότες.

Η συμφωνία με τις χώρες της Νότιας Αμερικής επιτρέπει τεράστιες εισαγωγές βόειου κρέατος, κρέατος πουλερικών, ρυζιού, ζάχαρης, μελιού και άλλων αγροτικών προϊόντων  ανταγωνιστικών προς εμάς, από παραγωγούς που δεν δεσμεύονται από τα πρότυπα υγείας, περιβάλλοντος και εργασίας της Ε.Ε. Οι παραγωγοί της Mercosur χρησιμοποιούν φυτοφάρμακα, αντιβιώσεις, αντιπαρασιτικά και ορμόνες απαγορευμένα στην Ευρώπη, αποψιλώνουν δάση και απασχολούν εργατικό δυναμικό με σχέσεις επισφάλειας. Και όμως, τα προϊόντα τους θα γεμίσουν τα ράφια μας – εις βάρος των δικών μας, τοπικών, ποιοτικών προϊόντων. Οι Ευρωπαίοι και Έλληνες αγρότες —ιδίως οι μικροί— δεν έχουν καμία απολύτως δυνατότητα να ανταγωνιστούν αυτό το μοντέλο παραγωγής. Οι όροι είναι απλώς άνισοι. Και αυτό δεν είναι "ελεύθερο εμπόριο". Είναι απορρύθμιση με γεωπολιτικό πρόσημο.

Το αντάλλαγμα των μαζικών εισαγωγών αγροτικών προϊόντων στην Ε.Ε. αποτελεί η ελεύθερη εξαγωγή των Ευρωπαϊκών βιομηχανικών προϊόντων (δηλαδή Γερμανικών) προς τις χώρες της Νοτιάς Αμερικής, μεταξύ των οποίων αυτοκίνητα, ηλεκτρικές συσκευές, χημικά προϊόντα αλλά και φυτοπροστατευτικά που η χρήση τους απαγορεύεται στην Ε.Ε.! Θα εξάγονται δηλαδή από την Ευρώπη, θα χρησιμοποιούνται στις καλλιέργειες και στις εκτροφές των χωρών της Mercosur και θα μας επιστρέφονται για κατανάλωση μέσω των προϊόντων που θα εισάγουμε.

Ο μικρός Ευρωπαίος και Έλληνας αγρότης, που ήδη παλεύει με την ακρίβεια, την πράσινη μετάβαση και τις τιμές εξευτελισμού από τα μονοπώλια διανομής, καλείται τώρα να ανταγωνιστεί έναν παγκόσμιο γίγαντα με άνισους όρους.

Η ειρωνεία είναι πως αυτός ο αγρότης, ο μικρός, της οικογενειακής εκμετάλλευσης, είναι αυτός που:

• προστατεύει την αγροτική γη και το αγροτικό τοπίο,

• παράγει τρόφιμα ποιότητας με περιβαλλοντική υπευθυνότητα,

• διατηρεί ζωντανή την ύπαιθρο και την κοινωνική συνοχή των αγροτικών περιοχών.

Και όμως, η Ε.Ε. επιλέγει να τον περιθωριοποιήσει, θυσιάζοντάς τον για τα κέρδη των γερμανικών εξαγωγικών βιομηχανιών.

Οι παραπάνω πολιτικές εκτελούνται από την Ε.Ε. με την ανοχή όμως των κυβερνήσεων των κρατών μελών – συμπεριλαμβανομένης και της Ελληνικής κυβέρνησης - που φέρουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης με την ανοχή τους και τη σιωπή τους. Η επιλογή της πολιτικής ελίτ είναι σαφής: με τους λίγους και ισχυρούς.

Αν κάποτε ο ευρωπαϊκός αγροτικός κόσμος παρουσιαζόταν ως "ραχοκοκαλιά της ευρωπαϊκής ταυτότητας", σήμερα μετατρέπεται σε παράπλευρη απώλεια των πολιτικών συμφερόντων και των πολυεθνικών. Όμως η κοινωνία δεν πρέπει να μείνει σιωπηλή. Οι Ευρωπαίοι και Έλληνες αγρότες —και μαζί τους όλοι όσοι πιστεύουν στην αυτάρκεια, τη δικαιοσύνη και την ποιότητα— οφείλουν να αντισταθούν.

Η Ευρώπη και η Ελλάδα δεν έχουν ανάγκη από συμφωνίες που εξάγουν αυτοκίνητα και εισάγουν καταστροφή. Έχουν ανάγκη από αγρότες που μένουν στον τόπο τους και τρέφουν τις κοινωνίες τους.

Και αν για την συμφωνία Ε.Ε. – Mercosur η Ελληνική κυβέρνηση κρύβεται πίσω από την ευρωπαϊκή πλειοψηφία (“θα περνούσε έτσι κι αλλιώς η συμφωνία, θα την ψήφιζαν τα άλλα κράτη” μας λένε, κάτι που δεν ισχύει), για την διαχείριση του φλέγοντος ζητήματος της ευλογιάς δεν υπάρχει καμία τέτοια δικαιολογία. Έχουν περάσει αρκετοί μήνες από τότε που ο Ευρωπαίος ο Επίτροπος Υγείας και Ευζωίας των Ζώων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κ. Όλιβερ Βάρχελι, απέστειλε επιστολή προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, με την οποία καθιστά απολύτως σαφές ότι, λόγω της ανεξέλεγκτης επιδημιολογικής κατάστασης στην Ελλάδα, ο εμβολιασμός κατά της ευλογιάς αιγοπροβάτων αποτελεί αναγκαίο και υποχρεωτικό συμπληρωματικό μέτρο βάσει του ευρωπαϊκού δικαίου. «Υπάρχουν αδιάσειστες αποδείξεις ότι τα μέτρα που έχουν εφαρμοστεί στην Ελλάδα εδώ και πάνω από έναν χρόνο δεν επαρκούν για να σταματήσουν την εξάπλωση της νόσου-ούτε για να μειώσουν τον αριθμό των ζώων που πρέπει να θανατωθούν» αναφέρει ο Επιτροπος στην επιστολή του. Στην απάντησή του, το ΥΠΑΑΤ υπεραμύνεται των ακατανόητων (;) επιλογών του επικαλούμενο πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του Ευρωπαίου Επιτρόπου Γεωργίας, Κριστόφ Χάνσεν, ο οποίος χαρακτήρισε τον εμβολιασμό «ύστατο μέτρο» και όχι βασική στρατηγική διαχείρισης της νόσου. Κι εδώ γεννάται αβίαστα το ερώτημα: πότε ακριβώς θεωρείται ότι μια χώρα φτάνει στις «ύστατες επιλογές» της, αν όχι μετά τη θανάτωση σχεδόν μισού εκατομμυρίου ζώων;

Σε κάθε περίπτωση, η μέθοδος του stamping out (μαζικής θανάτωσης των ζώων) όχι απλά έχει φτάσει στα όρια της, αλλά ουσιαστικά έχει αποτύχει. Και πως να πετύχαινε άλλωστε, από τη στιγμή που απαραίτητη προϋπόθεση για να συμβεί αυτό είναι η ύπαρξη πόρων, ανθρώπινων και φυσικά οικονομικών. Και για την διενέργεια του εμβολιασμού όμως, οι κτηνιατρικές υπηρεσίες επίσης απαιτούν προσωπικό και πόρους που δεν διαθέτουν, καθώς μετά τα μνημόνια αποδεκατίστηκαν, όπως τόσες και τόσες ακόμα.

Η αλήθεια είναι ότι εφόσον θέλουμε να έχουμε πρωτογενή παραγωγή γενικότερα και κτηνοτροφία ειδικότερα, η αύξηση των δημόσιων επενδύσεων σε όλα τα επίπεδα και φυσικά και σε ανθρώπινο δυναμικό, είναι ένας από τους βασικούς όρους που πρέπει να ικανοποιηθούν. Οι σοβαρές χώρες ενδιαφέρονται για τη διατροφική τους επάρκεια. Η διατροφική επάρκεια διασφαλίζεται δίνοντας τη δυνατότητα στην εγχώρια παραγωγή να ανθίσει ή έστω να παραμείνει ακμαία και ζωντανή. Η Ελλάδα δεν δείχνει διατεθειμένη να πορευτεί σ’ αυτό το δρόμο. Με διαλυμένες τις κτηνιατρικές υποδομές της χώρας είναι απορίας άξιον ακόμα και το γιατί στην επιτροπή που έχει οριστεί για την παρακολούθηση του προβλήματος δεν συμπεριλαμβάνεται κανείς επιδημιολόγος κτηνίατρος…